ما از سرزمینی به نام خایدالو

سروده پل الوار   روي دفترهاي دبستانم روي سه پايه ام و روي درختان   روي شن و روي برف نام تو را مي نويسم بر پيكر سگ مهربانم بر گوشهاي افراشته اش بر پاهاي ناهموارش   نام تو را مي نويسم   روي هر پيكر موافق بر پيشاني يارانم روي هر دستي كه دراز شود   نام تو را مي نويسم   «آزادي»        تقدیم:  به همه آنانی که به همه چیز شک دارند لیک نمی دانند پندارشان این باید باشد که نوشتنی ترین آوای هستی اند!(حتی خودم)

سروده ايرج رحمان پور تونه می نویسم تونه می نویسم و ری سنگ و ری چو مین تنگه دسم تونه می نویسم د چالی و برزی د که و بیاوو و هرجا برسم تونه می نویسم د رتن  د منن د بیین نویین  د خوا و بیڍاری تونه می نویسم اگر پا پیا بام  یا د زیر پام با و زین طلایی مینه نوسواری تونه می نویسم و هر جا که سوزه و هر جا رنگینه و ری بازو او یل  که سر دل جمه نه که سایه ش سنگینه که زور دار رمنه زره اش آهنینه تونه می نویسم و هر جا که پاکه و هر جا سفیده و ری تشنی اسبی که حوگه سوارش سفرِه امیده و ری بال پرواز و ری اوج آواز و اوچه که دسی درینه میکه واز تو نه می نویسم تو نه می نویسم

نگاشته شده توسط اسما خاکی پور در لینک ثابت